Keuzestress

Ik heb geen seconde getwijfeld of ik deze blog moest plaatsen, maar eigenlijk heb ik ernstige vorm van keuzestress. Elke keer weer.
Kleine dingen waren vroeger al een groot probleem. Ik weet nog dat ik als kind in een winkel een knuffeldier mocht uitzoeken. Naar mijn eigen gevoel heb ik nooit geluisterd. Ik had twee leuke knuffels gevonden en vroeg aan mijn vader welke hij het leukst vond. Zijn favoriet was de schildpad. Toen ging ik naar mijn moeder. Zij was ook duidelijk: de egel was het leukst.
Even voor de duidelijkheid: ik was nog geen über-egelfan, anders was de keuze natuurlijk sowieso snel gemaakt geweest.
Maar goed, daar stond ik dan. Uren en uren (voor mijn gevoel) met een onmogelijke keuze, want mijn ouders vonden allebei iets anders. Ik had werkelijk geen idee wat ik moest doen en hoe ik die keuze zou kunnen maken. Verschrikkelijk vond ik. Uiteindelijk werd mijn moeder het zat en kocht ze ze maar allebei. Wat een geluk, dit was dé oplossing! Ik kon alleen nog steeds geen keuzes maken. Ik vind dit verhaal mooi. De beide dieren heb ik nog steeds. Ik zou eerlijk gezegd nog steeds niet weten welke ik destijds had moeten kiezen. Ik ben natuurlijk dol op egels, maar ‘Schillie’ is ook te gek, nietwaar?

Jaaaaren terug deed ik eens een workshop dilemmasensitiviteit en daar leerde ik dat een keuze altijd gebaseerd is op een aantal waarden. Als je je keuze terug kan brengen tot zo’n waarde dan kan je wat nuchterder, realistischer ernaar kijken. Het werkt wel, maar het is geen tovermiddel want ondertussen heb ik nog steeds moeite met keuzes, muggen waar ik grote olifanten van kan maken.
Ik heb je hulp nodig. Ik wil weten:
Hoe doe jij dat eigenlijk, keuzes maken?
En hoe laat je het vervolgens los?

Ik denk dat de belangrijkste graadmeter uiteindelijk je hart is. Wat wil je hart?
In een dagboek van mezelf van vier jaar terug las ik dat ik te weinig mijn hart volgde en dat ik dat wilde leren. Ik heb Peter ingeprent dat hij me daarmee kan helpen en als ik ergens mee zit of ergens over twijfel dan vraagt hij me specifiek wat mijn gevoel zegt.
Ik ben gauw geneigd om in mijn hoofd te gaan zitten. Zoals zoveel mensen, misschien herken je dat wel. En dan vergeet je gewoon om te voelen wat je eigenlijk voelt, terwijl dat laatst veel belangrijker is dan alle zelfgecreëerde gedachten die denken dat ze het beter weten.
Ik geloof in de kracht van intuïtie. Ik geloof dat antwoorden diep in onszelf verborgen liggen. Het enige dat we hoeven te doen is er nieuwsgierig naar te zijn, ernaar te zoeken en het met liefde te ontvangen. Want het volgen van je hart kan heel eng zijn. Maar het is zo mooi. Dat heb ik al ontdekt, in al mijn kleine keuzes.

Nu de grotere keuzes nog.

 

Liefs, schrijfmar

Advertenties

Lekker slapen

Ik heb hernieuwde inspiratie gevonden door de ontwikkelingen van de afgelopen periode, precies ook de reden waarom ik zo lang geen blog heb geschreven.
Ik heb maandenlang überhaupt bijna niet geschreven, behalve in mijn dagboek.
Om mij lekkerder in mijn vel te laten zitten, iets waar ik soms weleens moeite mee heb, schrijf ik een dagboek. Ik heb een dagboek op de computer en eentje in een schrijfblok; het is maar net waar ik op dat moment zin in heb: typen of oldschool schrijven?
En dan ga ik helemaal los. Ik schrijf wat me dwarszit, mijn gedachten, mijn inzichten, ontwikkelingen, gebeurtenissen. Daarna voel ik me niet altijd beter, maar soms ook wel. In elk geval helpt het mij om mijn gedachten te ordenen. Ik vind dat lastig. Daarom ben ik ook wel benieuwd hoe jij dat doet. Wil je mij dat vertellen?
Een ander voordeel van zo’n dagboek is bovendien het teruglezen ervan: superinteressant! Soms schrik ik dat ik zólang geleden al met hetzelfde probleem zat. Maar dat kan ook je ogen openen.

Een jaar geleden had ik mezelf drie doelen gesteld voor 2017…20171201 foto …en ik heb er twee absoluut behaald. Ik voel me daar echt trots over. Last van dat derde onbehaalde doel heb ik niet, dat is namelijk al mijn doel vanaf dat ik een jaar of 10 was en blijft #workinprogress

Maar soms kan ik ook wel een beetje blijven hangen in negatieve gevoelens. Daarom heb ik een dankbaarheidsboekje opgericht. Elke avond schrijf ik iets op waar ik dankbaar voor ben. Dat kan iets kleins zijn of iets groots. Van mijn egelverzameling tot een goed gesprek, van mijn lieve ouders en fijne vrienden tot het reisje wat we in het vooruitzicht hebben. Een tijdlang heb ik ook met een goede vriendin elke dag een positief moment van de dag gedeeld, via de app. Dat was leuk. Je deelt dan veel fijne dingen met elkaar. Anderzijds vergat ik het ook vaak en lag ik in de late avond nog op mijn telefoonschermpje te turen, iets waarvan we allemaal weten dat het niet bevorderlijk is voor de biologische klok.
Aangezien ik vaak niet zo fantastisch slaap, maar juist heel onrustig, probeer ik dat niet meer te doen. Hoe zorg jij dat je lekker slaapt? Dat je rustig in je bed ligt?

Tot tranen toe geroerd

‘Ik loop NU de winkel binnen waar ik hem ga halen’, denk ik, terwijl ik Boekhandel de Korf binnenstap. Het gaat allemaal zo snel, als in een waas.
Vaag merk ik op dat het druk is in de winkel en dat verbaast me, op dit tijdstip. Maar ik denk er niet over na, ik ga in de rij staan. De dreinende kinderen achter me irriteren me niet, ik merk ze enkel op, maar ben gefocust op mijn doel.
“Het boek dat ik besteld had, is binnen”, glunder ik, zodra ik aan de beurt ben. Enthousiast wil ik van alles aan de verkoopster gaan vertellen, over het onderwerp van het boek, de prachtige kaft die het heeft en dat ik zelf ook met egeltjes werk. Maar ze vraagt mijn naam voor ik mijn mond weer open kan doen, dus ik geef antwoord en meer niet.

En dan ligt hij daar. Op de toonbank. Zo klein en ik verlangde er zo intens naar.
Een andere verkoopster zegt dat ze het zo’n schattig egeltje vindt – JA DAT IS HET OOK, zeg ik in mijn hoofd, maar ik kan alleen maar nog breder glimlachen, ik barst bijna uit elkaar van blijdschap.
Ik pak mijn portemonnee, voel van binnen de opwinding stijgen. Iets in mij zegt dat ik beheerst moet blijven, maar van binnen springt alles van enthousiasme. De grote grijns is niet van mijn gezicht af te krijgen, maar waarom zou ik moeite doen.

Ik voel mijn wangen gloeien als ik met mijn tasje over het winkelcentrum loop. Er zit zoiets waardevols in mijn tasje en niemand heeft er weet van. Ik ben zo ongelofelijk trots dat ik nu de eigenaresse ben van dit prachtige boek wat ik eigenlijk zelf had willen en kunnen schrijven. Het is geschreven door een man die misschien wel net zoveel van egels houdt als ik. En van zulke mensen hou ik. Wij begrijpen elkaar en de egelliefde. Want egels veroveren de wereld. Ik ben daar echt van overtuigd.

Terwijl ik dit schrijf slaak ik plots een paar ongecontroleerde gilletjes vanuit mijn keel. “Kijk nou!!!”, roep ik hard naar Peter. Ik loop naar hem toe en show hem opnieuw mijn nieuwe, mooie boek. Eigenlijk hè, maar nu ben ik héél eerlijk, krijg ik op dit moment tranen in mijn ogen van geluk. Ik geniet hier zo ontzettend van. “Ik ben wel een beetje raar, hè?”, zeg ik.
Op die vraag is steevast zijn antwoord: “Ja, daarom hou ik zoveel van je”.
En ik hou minstens zoveel van egels. Maar dat is nu wel duidelijk.

#hoeeenegeltjejelevenkanveranderen
#egelsveroverendewereld
#massimovacchetta
#25gramgeluk

foto bij 20171006

Irritatie vs rust vanwege de Algerabrug

Waarom maken we ons zo druk om kleine dingen? Ergernissen zijn er altijd en overal en ze zullen er ook altijd blijven.
Die ergernissen maken het leven een stukje minder leuk, terwijl het meestal gaat om dingen die je aandacht niet waard zijn.

Nu is er dus een ding waar het hele dorp zich hier aan ergert en dat is de Algerabrug.

Het lijkt wel of dat ding het expres doet. Hij gaat alleen maar open als je net aan komt rijden. Zelfs als je rekening houdt met de tijden die de gemeente aangeeft de brug te openen, je zal het zien! Het kost je met gemak een kwartier!

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb geen zin meer om mij te ergeren aan zoiets simpels waar je niks tegen kunt doen.

Helaas zie ik op sociale media heel veel mensen elke keer weer klagen over die brug en dat mag best, dat deed ik ook altijd, maar het heeft geen zin en de negativiteit doet niemand goed.

We wonen nou eenmaal in een prachtig dorpje wat niet zo prachtig was geweest als het niet aan de IJssel lag. Immers, Krimpen aan de Lek is toch echt een stuk saaier, niet?

Wat nou, als we dit eens aan omdenken? Zoiets als: “ik kan er niks aan doen dat die brug open gaat, dus maak ik er maar wat leuks van”.

Helaas ga ik vaak te laat van huis weg voor een afspraak en dan, ja, dan maakt die brug het nog erger. Maar weet je? Eigenlijk vind ik het juist relaxed als de brug open gaat. Even een momentje niks doen. Chillen. Relaxen. ‘Onthaasten’, zo noem ik het graag. Net als lang wachten in een rij voor een kassa. We hoeven niet altijd maar te rennen en te vliegen, dat doen we al vaak genoeg. Die kleine rustpuntjes in het leven zijn daarom juist cadeautjes. Momentjes die je voor jezelf kunt pakken, waar niemand last van heeft. Een moment waarop niemand iets van je vraagt. Hoe fijn is dat? En hoe zelden heb je die momentjes?

Ik wil maar zeggen: probeer het wachten voor de brug te zien als een welkom onthaastingsmomentje. Geniet van het feit dat je even niets hoeft. Het maakt je leven fijner, relaxter. En relaxed zijn…is dat niet alles wat we nodig hebben in dit toch al haastige leven?

#rustinjehoofd

Schrijfmar schrijft brieven

Tegenwoordig is een brief schrijven misschien wel ‘raar’. Uit de mode. Of is het juist weer hip?
Ik begon gisteren aan het schrijven van een brief voor iemand die het erg moeilijk heeft. ‘Wat een opgave’, dacht ik vooraf, maar het ging eigenlijk als een trein. Ik schreef zo drie kantjes van een A4-schrijfblok vol en de brief is nog niet af.
Vanmorgen dacht ik: ‘wat zou ze van mijn brief vinden nu ze hem gelezen heeft?’

Maar nee, wacht even. Ik heb de brief nog niet af. Nog niet opgestuurd. En hij is al helemaal nog niet bij haar bezorgd. In de wereld van de digitale contacten ben je eigenlijk wel gewend dat je snel reactie krijgt. Maar ook dat een bericht eigenlijk direct gelezen wordt. De tekst die ik dus gisteren schreef, komt sowieso pas een paar dagen later bij haar aan, want ik stuur hem met de post.

Suf he, waarom zou je geen mail sturen?
Toch vind ik een brief wel charmes hebben. Het is veel persoonlijker. Leuker te ontvangen ook, vind ik. En schrijven blijft natuurlijk fijn, vind ik ook.

Wil jij ook een brief? Lekker zo’n ouderwets ding op de deurmat? Ik schrijf ‘m graag. Geef me je adres en ik maak er wat van.

Daar ben ik tenslotte schrijfmar voor.

Naakt Afrika

Ik weet nog zo goed dat ik daar stond, alles uittrok en in zee rende.
dat ik spetterde en gelukkig was
enkel kon lachen
de zon op mijn huid brandde, op mijn kont
dat niemand keek, ik mezelf kon zijn
vrij
dat we samen waren wij en ik
Afrika en het leven

P1040671

Dag zusje

Gisteren was de geboortedag van mijn zus. Mijn grote zus, die 37 jaar geleden is geboren. 37 jaar!

Ik vind het jammer. Soms mis ik haar. Soms ben ik zo nieuwsgierig naar hoe ze geweest zou zijn. Zou ze op papa lijken of op mama? Op mijn broer of op mij? Zo lang geleden leefde dat sterke meisje waar ik ongelooflijk trots op zou zijn geweest, maar ze is er niet meer.

Eigenlijk heb ik er geen last van. Ik weet niet beter dan dat mijn zus bij Jezus rust.

Waar ik wel last van heb, is van alle olifanten die ik op zolder heb wonen. Zodra je ook maar een voet over de drempel zet, slaan ze je om de oren met hun slurf. Aandacht willen ze, geknuffeld worden. Nou vind ik knuffelen te gek, maar als je mij een beetje kent dan weet je dat ik al heel veel knuffeldieren heb. En dat ik een vitrinekast vol egels heb om liefdevol te onderhouden. Ik heb zelfs een plank boven de televisie vol met olifantjes.

Maar die olifanten op zolder verdienen beter. Die verdienen die aandacht ook, die hebben ze zo hard nodig. En ze zijn lief. En zacht. En ze kosten maar 10 euro. En het geld gaat allemaal naar Stichting Villa Joep. Dis is de stichting die zich inzet tegen neuroblastoom, een zeldzame vorm van kanker die nog steeds zo moeilijk te genezen is en steeds weer jonge kindjes treft. Jonge kindjes, net als mijn zusje, zo ontzettend lang geleden.

Villa Joep Olifant

Help je alsjeblieft?

Elke verkochte olifant geeft mij en alle doodzieke kindjes een piepklein lichtje aan het einde van de tunnel.

Ik kan mezelf niet serieus nemen

Ik kan mezelf niet meer serieus nemen. Dat ik al die tijd mijn bril met de verkeerde doekjes schoonmaakte was al stom genoeg, maar nu zat ik ineens met een bril vol krassen in de bovenste laag, de ontspiegelingslaag. “Die kunnen we er wel afweken, dan heb je hem morgen terug”, zeiden ze in de brillenwinkel waar ik overigens erg tevreden over ben en best reclame voor wil maken, maar zo zit schrijfmar niet in elkaar. Of toch wel. Pearl! Pearl! Pearl!

De volgende ochtend kwam ik terug bij Pearl en ik zei:

“Ik kom mijn bril uit bad halen”.

Ze lachte niet, ze vroeg alleen heel serieus mijn naam. Had ik toch de hele nacht liggen nadenken over die grappige opmerking – blijkt het weer alleen mijn humor te zijn.

Brilletje is weer krasloos, maar spiegelt nu wel ‘wat’ meer. En daarom kan ik mezelf niet meer serieus nemen. Een foto van mij is nu compleet onmogelijk geworden, want: bril spiegelt. Maar ik kan mezelf in de spiegel ook niet in de ogen kijken, want: bril spiegelt. Ik weet niet of een ander me wel kan aankijken, want: bril spiegelt.

En ik kan je vertellen dat dat heel irritant is. Het betekent het einde van mijn liefdevolle relatie met mijn groen/paarse bril, wat ik heel verdrietig vind. We zijn nog geen drie jaar samen en zijn al die tijd heel gelukkig geweest. Maar het gaat niet meer. Een opvolger is besteld en daar zal ik het dan voorlopig mee moeten doen.

Misschien moet ik mijn kleding dan nog maar wat vrolijker of gekker maken, want die vrolijke bril is weg. En mijn nieuwe is een stuk minder vrolijk………….

Angst vs. lef

Ik lig op een picknickkleedje op het grasveld van mijn tuin. Het is heel lekker weer en ik heb een leuke oefening gevonden die ik ga doen:
Opschrijven wat ik zou doen met meer lef. 20 dingen vragen ze.
Als ik lef had …
Als ik lef had …
Als ik lef had … enz enz
Niet te lang over nadenken, gewoon opschrijven is het devies. Nou, met moeite kom ik tot 12. Er is niet zo heel veel wat ik niet doe uit angst en dat is voor mij best wel awesome. De meeste dingen doe ik niet vanwege geld- en tijdgebrek. Lefgebrek is voor mij ondergeschikt, hoewel ik angstig ben aangelegd. Of stoer. Of niet stoer, want bij veel ‘enge’ dingen heb ik totaal geen behoefte ze uit te voeren. Zoals bungeejumpen ofzo.
Ik vind het trouwens een onwijs leuke oefening. Ik heb dezelfde oefening gedaan met Als ik tijd had … en Als ik geld had … en deze kreeg ik veel sneller vol.
Het leverde mij onverwachts toch wat inzichten in.

De zon begint zo fel te schijnen dat ik mijn shirt uittrek. Nu zit ik supersexy maar niet heus in mijn hemd en legging. Durfal ben ik hè?

Dan schrik ik. Wil bijna keihard gaan gillen. In mijn ooghoek zie ik een reusachtig grote, zwarte vlek en ik denk: een spin! Maar het is het lint waarmee het picknickkleedje opgerold en bijeengebonden zat.

Maar verder heb ik echt heel veel lef, hoor.

Haha.

Mini-dagboek Friesland

05-05
Nou, ik ben onderweg! Ik wilde eerst wegscheuren als een gestoorde wegidioot en toen dacht ik daarna, ja waarom eigenlijk?
Ik kan ook gewoon lekker rustig aan rijden en het valt me nu op dat er heel veel mensen geen 130 rijden terwijl dat wel mag, ik vraag me af waarom dat zo is. Misschien moet ik dat toch ook eens vaker doen.

Friesland. Eindelijk. Ik rij via Doosje, Muggenbeet en Joure naar Workum. Ik doe er de hele dag over en ben uitgeteld als ik aankom, maar gastheer Robert verwent me gelijk met thee en eten.

06-05
Ik ben mijn moeheid vergeten, terwijl ik heel vroeg wakker ben. “Nee hoor, ik heb geen last van die haan”, zei ik stoer. Waarom zei ik dat? Ik haat die haan.

Er zijn hier echt continu van die waterovergangen. Zijn het geen stoplichten, zijn het wel watertjes met brugjes waar je op moet wachten.

07-05
Ik kan echt niet geloven dat ik morgen alweer naar huis moet.
Het is zo vredig in Friesland. Zo rustig. Het ruikt anders, lekker. Het ruikt echt naar gewoon puur natuur ofzo.

En die haan. Tja. Ik heb flink op die haan zitten mopperen. En toch is het zo relaxed om gewoon op zo’n natuurlijke manier wakker te worden. Ik ben wel een beetje moe, maar ook niet echt supererg. Maar ja, je bent gewoon klaarwakker als dat beest maar bezig blijft. En je kan er niks aan doen want het is een dier. Dus… ja. Ik vin het ergens toch wel, ja, toch wel rustgevend ofzo. Maar ja als ik hem langer zou hebben dan eh. Dan zou ik er misschien doorheen slapen, net als Robert van La Dolce Frisia.

08-05
Ik zit aan het ontbijt te huilen. Ik wil niet naar huis. Ik wil niet terug naar mijn huis vol stress met een afstuderende autist! Het is confronterend dat ik zo intens verdrietig ben.
Natuurlijk zet me dat aan het denken.
Ik doe de hele dag over de terugweg, omdat ik eigenlijk niet terug wil.
Die vrijheid he die ik nu heb nu ik nog zit te chillen in Muyeveld vind ik zo heerlijk.

En toch ben ik blij als ik Peter weer in mijn armen sluit.